›   ›  Ziemniaki

Ziemniaki

Ziemniaki pobierają duże ilości składników pokarmowych. Z 10 t bulw wraz z korzeniami i łętami wynosi się 45 kg N, 16 kg P2O5, 80 kg K2O, 20 kg CaO. Dla ziemniaków gromadzących duże ilości węglowodanów istotnym elementem żywieniowym w nawożeniu jest potas. Szczególnie duże wymagania pokarmowe ziemniaka w stosunku do potasu obserwuje się w uprawie ziemniaka na cele konsumpcyjne, ziemniaka skrobiowego i do produkcji frytek. W związku z tym, że potas gromadzi się w dużych ilościach w bulwach, jest on pobierany przez ziemniaki przez cały okres wegetacji.


Znaczenie potasu obrazuje tabela:

Kierunek użytkowania ziemniaków
Ziemniaki skrobiowe Ziemniaki konsumpcyjne Ziemniaki do przetwórstwa

 - większa zawartość skrobi

- większy plon skrobi z 1 ha

 

 - większy plon bulw

 - lepszy smak bulw

 - przeciwdziała ciemnieniu bulw surowych i po  ugotowaniu

 - lepsze właściwości przechowalnicze

 - zmniejszenie zawartości cukrów redukujących

  - mniejsza tendencja do ciemnienia miąższu produktów smażonych

 - lepszy smak i konsystencja chipsów i frytek

 

Dawki nawozów w uprawie ziemniaków zależą w znacznym stopniu od prognozowanego plonu, stosowania obornika, kierunku użytkowania ziemniaków. Według zaleceń IUNG (2009) orientacyjne dawki azotu, fosforu i potasu (kg/ha) pod ziemniaki przedstawia poniższa tabela:

  

Zasobność gleby
(klasa zasobności
Nmin lub wartości
nawozowej stanowiska)
Przewidywany poziom plonu, ł/ha
25 30 35 40 45 25 30 35 40 45
Pobranie fosforu z plonem,
kg P2O5/ha
Pobranie potasu z plonem,
kg K2O/ha
40 48 56 64 72 113 135 158 180 203
Dawki w kg P2O5/ha Dawki w kg K2O/ha
Kategoria agronomiczna gleby
gleby lekkie
Bardzo niska 65 75 85 90 - 140 155 170 185 -
Niska 55 65 70 80 - 135 150 165 180 -
Średnia 50 55 65 70 - 125 135 150 160 -
Wysoka 45 50 55 65 - 110 120 135 145 -
Bardzo wysoka 40 45 50 55 - 105 115 125 140 -
  gleby średnie
Bardzo niska - 80 90 100 110 - 155 165 180 195
Niska - 70 75 85 95 - 145 160 175 190
Średnia - 65 70 75 85 - 135 145 160 170
Wysoka - 55 65 70 75 - 120 130 145 155
Bardzo wysoka - 50 55 60 70 - 115 125 135 145
  gleby ciężkie
Bardzo niska - 85 95 105 115 - 145 160 175 190
Niska - 70 80 90 95 - 140 155 170 180
Średnia - 65 75 80 90 - 130 140 155 165
Wysoka - 60 65 75 80 - 115 125 140 150
Bardzo wysoka - 50 60 65 10 - 110 120 130 140

 

Zasobność gleby
(klasa zasobności
Nmin lub wartości
nawozowej stanowiska)
Przewidywany poziom plonu, ł/ha
25 30 35 40 45
Pobranie azotu z plonem,
kg N/ha
78 93 109 124 140
Dawki w kg N/ha
Kategoria agronomiczna gleby
gleby lekkie
Bardzo niska 85 95 105 120 -
Niska 80 85 100 115 -
Średnia 75 80 90 105 -
Wysoka 70 75 85 100 -
Bardzo wysoka 60 65 70 85 -
  gleby średnie
Bardzo niska - 85 100 115 130
Niska - 80 95 110 125
Średnia - 75 85 100 115
Wysoka - 70 80 95 105
Bardzo wysoka - 60 65 80 90
  gleby ciężkie
Bardzo niska - 85 95 115 125
Niska - 80 90 105 120
Średnia - 75 85 100 115
Wysoka - 66 75 90 100
Bardzo wysoka - 55 65 75 85


W razie zastosowania obornika dawki nawozów mineralnych korygujemy o składniki pokarmowe zawarte w nawozie. Optymalne proporcje N:P:K w uprawie ziemniaków na cele konsumpcyjne powinny kształtować się w granicach 1:1:1,5-2,0, dla ziemniaków skrobiowych i przeznaczonych do przetwórstwa -1:1:1,2-1,5, natomiast przy uprawie ziemniaków na sadzeniaki pożądany stosunek azotu, fosforu i potasu powinien wynieść 1:1 :1,5. Najlepszym terminem stosowania nawozów fosforowych i potasowych jest okres jesienny. Na glebach lekkich w celach ograniczenia strat K nawożenie potasem należy uwzględnić na wiosnę. W uprawie ziemniaka można stosować tak jednoskładnikowe nawozy potasowe i fosforowe, jak i wieloskładnikowe nawozy NPK. Nawożenie azotem należy przeprowadzić przed sadzeniem bulw. Dzielenie dawki N w granicach 100-120 N/ha nie jest ekonomicznie uzasadnione. Pod ziemniak można stosować nawozy azotowe w formie saletrzanej, amonowej lub amidowej. Najlepszym natomiast nawozem azotowym jest długo działający mocznik.

 
 
 
 
« wstecz